000			03266nam a2200361uu 4500
650		0	_939581 _aConstitutional law
650		0	_9115094 _aDemocracy
999			_c200426743 _d44667
003			TR-IsYBT
005			20190322123600.0
008			160803r2015Eylütu tur
020			_a9786053994091
040			_aTR-AnTOB _beng _cTR-AnTOB _dTR-AnTOB _erda
041			_atur
050			_aJF51 . _bA5 2015
090			_aJF51 . _bA5 2015
100			_aÖzbudun, Ergun _eaut
245	1		_aAnayasalcılık ve demokrasi / _cErgun Özbudun.
250			_a1st edition.
264			_aİstanbul: _bİstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, _c2015.
300			_a144 pages ; _c23 cm
336			_atext _2rdacontent
337			_aunmediated _2rdamedia
338			_avolume _2rdacarrier
490	0		_aİstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları; 520. _aHukuk; 24.
504			_aIncludes bibliographical references (133-141 p.) and index.
520			_aAnayasalcılık ile demokrasi, günümüzde en çok tartışılan, aralarındaki ilişkiler bakımından çağdaş demokrasilerde teorik ve felsefi düzeyde gerilimlere yol açabilen kavramlardır. Ancak bu gerilimlere rağmen anayasal demokrasiler, tarih boyunca bu iki kavramı bağdaştıracak mekanizmaları geliştirmiş, çoğunluk iktidarını sınırlamış, bireyi devlete karşı koruyan sistemleri oluşturabilmiştir. Elbette ki, bunların başında temel bir fikir olan kuvvetler ayrılığı gelmektedir. Bu ilke zaman içinde farklı anlamlar kazanmış olsa da, korumuş olduğu öz; yargı organının siyasal organlar karşısında süregelen bağımsızlığıdır. Türkiye’de anayasa hukukunun öndegelen isimlerinden olan Prof. Dr. Ergun Özbudun, Anayasalcılık ve Demokrasi adlı bu eserinde, iki kavram arasındaki gerilimin tarihsel kökenini temel alarak, karşıt ilkelerin dengelenebileceğini, bunların da toplumların gelişimi ile bağdaştırılabileceğini ele alıyor. Özbudun, yaşadığımız toplumda da sürekli tartışılan, hele günümüz Türkiye’sinin siyasal yaşamında adeta değişmez gündem maddesi olan konuyu incelerken, ülkemizin hâlâ anayasalcılık ile demokrasi arasındaki makul ve ölçülü dengeyi sağlayacak mekanizmaları oluşturamamış olduğu sonucuna varıyor. Gerçekten, Türkiye’de yakın zamanlara kadar anayasalcılık ve onun getirdiği yasal araçlar; uzun yıllar askerî ve bürokratik yapılara, seçilmişlerin iktidar organlarının hareketini sınırlama hakkı gibi görülmüş, aynı zamanda, geçmişte yaşanan askeri darbelerin gerekçesi olarak ta gösterilebilmiştir. Özbudun’a göre, bugün iki ilke arasında gidip, gelen sarkacın ucu diğer yöne, anayasal denge ve mekanizmaların görmezlikten gelindiği ve zayıflatıldığı tarafa doğru bilinçli olarak çevrilmiş bulunmaktadır. Oysa sağlıklı ve sürdürülebilir, çağdaş bir demokratik rejim ancak bu iki temel unsurun makul ve ölçülü dengesinden geçmelidir. Yazarın bu özlü çalışması, demokrasi içinde gelişecek vatandaşlık ve anayasa bilincine önemli bir katkı sunmaktadır.
650		0	_aDemokrasi.
650		0	_aAnayasa hukuku.
650		0	_aAnayasal düzen.
902			_a0044340
942			_2lcc _cBK